Основные права налогоплательщика

Право на возврат излишнего налога на добавленную стоимость НДС сверх налога, причитающегося в определенный расчетный период, является одним из основных прав налогоплательщика по данному налогу. В соответствии с Директивой по НДС право на вычет налога, уплаченного на предыдущей торговой фазе, подразумевает фундаментальное право налогоплательщика на возмещение полученного в результате этого сверхнормативного налога, подлежащего вычету из суммы налога, подлежащего уплате (когда в данном расчетном периоде вычеты (налог на вычет) превышают обязательства (налог на прибыль) – ст. 183 директивы НДС).

Как подчеркивает в своем прецедентном праве ТС ЕС: «Возмещение избыточного НДС является фундаментальным фактором, обеспечивающим сохранение принципа нейтральности общей системы НДС, и условия не могут подорвать этот принцип, заставляя налогоплательщика нести все или часть налогового бремени» (см. Решение от 25.10.2001). в случае C-78/00).

Из принципа налоговой нейтральности следует, что, как правило, слишком далеко идущие ограничения на сумму или дату возврата недопустимы, а система общего налогообложения подразумевает, что избыточный налог должен быть возвращен в течение разумного периода.

Польские положения о возмещении НДС выражают три условия возмещения, т.е.

  • базовый, составляющий 60 дней (то есть два расчетных периода),
  • сокращенный период в 25 дней зависит от текущего правового статуса от выполнения многих дополнительных установленных законом условий, и
  • продленный период, который составляет 180 дней, когда в течение определенного расчетного периода налогоплательщик не совершал никаких налогооблагаемых действий, но совершал покупки, связанные с налогооблагаемой деятельностью (если налогоплательщик не представил так называемый возвратный депозит).

В соответствии с польским законодательством налогоплательщик, таким образом, вынужден нести фактическое бремя входного НДС в течение двух полных налоговых периодов, несмотря на тот факт, что в соответствии с принципом нейтральности этот налог не должен взиматься с него вообще. В течение многих лет предприниматели объявляли о необходимости перечисления излишков входного налога, опасаясь контроля над их налоговыми расчетами. Они также часто решали перенести излишки на последующие периоды, чтобы быстрее их погасить, потому что это было выгоднее, чем ждать возврата налога в течение 180 дней. Между тем, в других странах ЕС, возмещение излишнего предналога производится даже в течение нескольких рабочих дней.

Процедуры проверки возврата НДС

Польский закон об НДС предусматривает возможность проверки законности возмещения превышения предналога. Как предусмотрено в применимых положениях: «Если законность возврата требует дополнительной проверки», налоговый орган продлевает этот период до завершения проверки расчетов налогоплательщика, которая проводится в рамках деятельности по проверке, налогового контроля, таможенной и налоговой проверки или налоговых процедур.

Вышеупомянутое законодательное условие является очень обширным, что на практике позволяет налоговым органам проводить проверки в каждой фактической ситуации. Возврат избыточного входного налога производится либо через много месяцев, а в некоторых случаях даже через несколько лет. Длительные проверки законности возврата налогов проводятся во всех секторах рынка и охватывают все субъекты предпринимательской деятельности (независимо от размера или размера бизнеса).

В большинстве судебных разбирательств, в которых участвуют налоговые органы, они в первую очередь стремятся продемонстрировать ошибки, допущенные налогоплательщиками, а также проверить должную осмотрительность при выборе поставщиков и попытаться доказать сознательное участие налогоплательщика в налоговом мошенничестве.

Продление срока возврата НДС

Налоговые органы продлевают проводимую деятельность и де-факто многократно продлевают сроки погашения до проверки расчетов налогоплательщиков, часто проводимой на предыдущих этапах оборота.

Как показывает прецедентное право административных судов, налоговый орган должен указать причины отказа в возмещении и представить сомнения в этом отношении. Налогоплательщик должен получить четкую информацию по этому вопросу, которая дает основание ставить под сомнение законность возврата налога. Отсутствие достаточного обоснования нарушает общие принципы поведения, в том числе принцип доверия граждан к налоговым органам. Разумные сомнения, оправдывающие продление срока возврата налогов, должны основываться на объективных причинах, должны быть правильными и обоснованными.

Также есть случаи, когда налоговые органы продлевают сроки возмещения на основании решений, вынесенных после заранее установленного срока. Эта практика явно несовместима с действующим правопорядком. Нарушение прав на продление сроков и особенно многократное, необоснованное продление сроков должно быть немедленно обжаловано налогоплательщиками, и единственный путь ведет в административный суд.

Широкие полномочия властей в отношении возмещения НДС.

Действующий законодатель значительно расширил положения, регулирующие возврат НДС с 01.01.2017 г. В соответствии с применимыми нормативными актами проверка законности возврата налоговой разницы может включать проверку расчетов налогоплательщика, расчетов с другими субъектами, участвующими в торговле товарами или услугами, являющихся предметом расчетов и проверки налогоплательщика соответствие этих расчетов фактическому ходу сделки.

Законодатель также адаптировал положения ст. К Закону о НДС. 274c § 1c Op, в соответствии с которым можно проводить проверки также в отношении всех субъектов, прямо или косвенно участвующих в доставке товаров или услуг (поставщиков и покупателей во всей торговой цепочке), в то время как эти действия могут относиться только к документам, связанным с этой доставкой товаров или услуги (приобретение которых связано с предналоги). Другими словами, в рамках аудита расчетов с налогоплательщиками налоговые органы могут также проверять счета других субъектов, участвующих в торговле товарами или услугами, которые ранее выполняли налогооблагаемую деятельность.

Это ответ законодателя на постановление семи судей Высшего административного суда от 4 октября 2016 г. I ФПС 3/16, в котором Суд четко заявил, что в случае продления возмещения налоговой разницы в связи с проверкой, проведенной в соответствии со ст. 87 абзац 2 НДС в рамках деятельности по проверке, невозможно запросить у подрядчиков-налогоплательщиков, осуществляющих хозяйственную деятельность, представление документов для проверки их правильности и достоверности. Несмотря на четкую позицию Высшего административного суда, законодатель, тем не менее, позволил налоговым органам осуществлять деятельность по проверке не только у прямого поставщика налогоплательщиков, но и против всех субъектов, прямо или косвенно участвующих в более ранних поставках товаров или услуг.

Представление налогоплательщиков в налоговых органах

Приостановление возмещения НДС часто приводит к потере финансовой ликвидности предприятий, что препятствует инвестициям, своевременному погашению обязательств, а также реализации стратегий и основных экономических целей. В результате наблюдается ухудшение рыночной позиции предприятий, снижение уровня доверия контрагентов, банков и других финансовых учреждений, что не только ограничивает их развитие, но в худшем случае может даже привести к банкротству юридических лиц.

Мы представляем налогоплательщиков в ходе всех текущих разбирательств, касающихся проверки заявленных излишков входного налога, оспариваем решения налоговых органов относительно продления сроков возврата НДС и решения об отказе в возврате избыточного налога, представляем компании в налоговых органах в ходе инспекционной деятельности, налогового контроля, налоговых процедур и апелляционный процесс, и мы также требуем права налогоплательщика в суде и административном процессе в Административный суд провинции и Высший административный суд.

сертификация

Обслуживание заказа как условие эффективного продления возмещения НДС (существенный характер срока)

„Termin do zwrotu różnicy podatku może być przedłużony, ale tylko wówczas, gdy przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Upływ terminu określonego w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej. Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.t.u. oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie jest nieskuteczna. Nie ma możliwości przedłużenia terminu, który upłynął. Zatem jeżeli podatnikowi nie doręczono postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku przed upływem terminu przewidzianego w art. 87 ust. 2 lub w ust. 6 u.p.t.u., to tym samym ma on uprawnione przekonanie, że zwrot różnicy podatku nastąpi w terminie 60 dni (ust. 2) lub 25 dni (ust. 6) od dnia złożenia rozliczenia, lub w terminie wskazanym w ostatnio wydanym postanowieniu przedłużającym termin zwrotu.”

„Stanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.t.u. oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.”

„Określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.t.u. oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.”

„Samo wydanie postanowienia nie wystarcza, aby weszło ono do obrotu prawnego. Tak długo jak nie zostanie doręczone stronie, nie wywiera żadnych skutków materialnych i procesowych.”

Необходимость указать причины продления срока возврата НДС и обосновать их

„W postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT.”

„Odroczenie zwrotu VAT powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Tym samym organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Innymi słowy, powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość.”

„W postanowieniu przedłużającym termin zwrotu różnicy podatku organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły.”

„Postanowienie, na mocy którego organ podatkowy dokonuje przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, powinno wskazywać przewidywany, najbardziej prawdopodobny termin zakończenia czynności związanych z tym zwrotem. Zamieszczenie w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług terminu, do jakiego to przedłużenie następuje, ma bowiem znaczenie gwarancyjne dla podatnika. Pozwala także na zbadanie zachowania reguły proporcjonalności tego instrumentu w konkretnej sytuacji.”

Продление возврата и принципы пропорциональности и нейтральности

„Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego. W konsekwencji odroczenie zwrotu VAT powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u.. Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Tym samym organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Innymi słowy, powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji.”

Аннулирование и аннулирование заказа на возврат НДС

„Możliwość przedłużenia terminu zwrotu VAT na rzecz podatnika, jako wyjątek od zasady natychmiastowości takiego zwrotu, powinna być interpretowana w sposób ścisły. Ponadto, zastosowanie takiego środka nie może powodować rozróżnienia sytuacji procesowej podatników znajdujących się w podobnej sytuacji. Zróżnicowanie sytuacji podatników domagających się zwrotu VAT w zależności od rodzaju (charakteru) uchybienia powodującego wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia organu pierwszej instancji o przedłużeniu terminu zwrotu podatku prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej podatników. Zarówno bowiem stwierdzenie nieważności takiego postanowienia, jak i jego uchylenie oznacza istotną wadliwość rozstrzygnięcia organu administracji w zakresie przedłużenia terminu zwrotu. Obydwa rodzaje rozstrzygnięć eliminujących z obrotu prawnego rozstrzygnięcie w zakresie przedłużenia terminu zwrotu powodują, iż brak dokonania zwrotu w terminie określonym w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oznacza, iż nadwyżka jest traktowana jak nadpłata i podlega oprocentowaniu jak nadpłata, co potwierdza art. 87 ust. 7 u.p.t.u.”

„Skoro przedłużenie terminu zwrotu podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ma miejsce w trybie czynności sprawdzających i kończy się czynnością materialno-techniczną, bezpodstawne jest twierdzenie, że przedłużenie terminu zwrotu nastąpiło po zakończeniu czynności sprawdzających. Żaden przepis prawa nie stanowi bowiem, że sporządzenie protokołu z czynności sprawdzających kończy tę formę postępowania.”

„Mimo iż art. 87 ust. 2 ustawy o VAT daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, to rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech kontrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności (zob. przykładowo: wyrok ETS z 25 października 2001 r., C-78/00 Komisja v. Republika Włoska; wyrok TSUE z 18 października 2012 r., C-525/11 Mednis SIA v. Valst sieņēmumu dienests). Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego.”

Торунь

Плоцк

информация

© 2019 PKMKSP
Powered by: Design-it